خدمت بی‌منت و پرهیز از تبعیض و رانت، وظیفه اخلاقی مدیران است

به گزارش خبرنگار خبرگزاری حوزه از یزد، حجت‌الاسلام والمسلمین حسینی در ابتدای جلسه نهج البلاغه کلام امیرالمومنین علی علیه السلام ویژه مسئولان و مدیران شهرستان که در نهاد امامت جمعه برگزار شد، با تسلیت ایام شهادت حضرت صدیقه طاهره، فاطمه زهرا (سلام‌الله‌علیها)، نهج‌البلاغه را اقیانوسی گران‌بها از معارف علوی دانست و گفت: اگر در طول زندگی و میدان عمل بتوانیم به فرازهایی از کلام امیرالمؤمنین(ع) جامه عمل بپوشانیم، این پیوند با سیره علوی مایۀ شفاعت و نجات ما در پیشگاه الهی خواهد بود.

امام جمعه بافق با اشاره به فراز ابتدایی خطبه ۱۹۴ نهج‌البلاغه (نَحْمَدُهُ عَلَی مَا وَفَّقَ لَهُ مِنَ الطَّاعَةِ وَ ذَادَ عَنْهُ مِنَ الْمَعْصِیَةِ) اظهار داشت: امیرالمؤمنین علی(ع) سبک زندگی بندگی را به ما می‌آموزند. در نظام اسلامی، چه مدیر باشیم و چه شهروند، هر کار خیر و گره‌گشایی که از دست ما برمی‌آید، توفیقی از جانب پروردگار است. کارگزار نباید دچار "مَنیّت" شود و به خاطر حل مشکل ارباب‌رجوع منّت بگذارد؛ چراکه انسان به‌تنهایی کاره‌ای نیست و تنها واسطه خیر و مجرای فیض الهی بوده است.

وی با اشاره به لغزش‌گاه‌های جایگاه مدیریت تصریح کرد: در عرصه مسئولیت، زمینه گناه، تبعیض، رابطه‌بازی و پایمال کردن حق دیگران به واسطه در دست داشتن امضا و قدرت، بسیار هموارتر از افراد عادی است. اگر مدیری در این جایگاه دچار تخلف نشد، قانون را برای نزدیکان و غریبه‌ها یکسان اجرا کرد و از رانت فاصله گرفت، نباید مغرور شود؛ چراکه پرهیز از معصیت نیز توفیق و عنایت خداوند است.

رئیس شورای فرهنگ عمومی بافق با استناد به تعبیر «ذَادَ» و مقایسه آن با حکمت ۳۶۸ نهج‌البلاغه افزود: هشدارها و وعده‌های عذاب الهی، در حقیقت بازدارنده‌ای مهرآمیز و شبیه چوب‌دستی چوپان است که پیش از سقوط، انسان را از پرتگاه خطر دور می‌کند و این بازدارندگی، منّت بزرگ پروردگار بر بندگان است. از این‌رو حضرت می‌فرمایند: «نَسْأَلُهُ لِمِنَّتِهِ تَمَاماً وَ بِحَبْلِهِ اعْتِصَاماً» *؛ یعنی تفاوتی است میان "تمسک" و "اعتصام"؛ در تمسک ما ریسمان را می‌گیریم، اما در اعتصام از خداوند تمنا داریم که او خود ما را محکم در آغوش رحمتش بگیرد و نگذارد منحرف شویم.

حجت‌الاسلام والمسلمین حسینی در پایان با ذکر روایتی از کتاب شریف «بهج‌الصباغة» به نقل از امام باقر(ع) پیرامون گفت‌وگوی حضرت دانیال نبی(ع) با حق‌تعالی و اعتراف به نیازمندی مطلق بنده به حفظ الهی گفت: مسئولیت در وهله اول به‌مثابه غل و زنجیری است که اگر کارگزار مراقب نباشد، او را به تباهی می‌کشاند؛ تنها عاملی که انسان را از این غل و زنجیر رها می‌سازد، خدمت صادقانه، گره‌گشایی از مردم و تقاضای قلبی از خداوند برای جلوگیری از لغزش‌های قلم و قدم است.

انتهای پیام/